NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Chwila moment. - Dobra.
- W porządku. - Wiesz co?
- Postaw mnie. - Co?
- Postaw mnie. - Czemu?
Bo nie lubię tych twoich grymasów, obrażają mnie.
To grymas rozkoszy.
W łóżku sobie tego nie życzę.
- Szukam punktu podparcia. - Postaw mnie.
Dobrze, przepraszam.
- Dobrze. - Jedziemy.
Źle! Fatalny kąt!
Nie! Jezu.
Przepraszam. Co się stało?
Walnąłeś mnie kolanem w waginę. Ale lekko.
- Przepraszam. - To nic takiego.
- Idź po gumkę. - Dobrze.
- Cholera. - Chodź tu!
- Dobra. Wiesz co... - No chodź.
Gumki się skończyły, musimy sobie darować.
Nie możemy.
To twój stały tekst chyba od pierwszego roku studiów.
- Grunt, że działa. - Nigdy nie podziałał.
To jakie są szanse, że...
Chyba nie masz menopauzy?
Powaliło cię?
Kobiety mają menopauzę w różnym wieku.
Przestań mówić „menopauza”, nie jestem odtwarzaczem.
- To co, „menostop”? - To nie znak drogowy.
Znaleźliśmy się w trudnej sytuacji.
Gdyby tylko parę dolarów mogło ją rozwiązać.
- Moja kolej! - Nieważne.
Moja kolej. Dawaj!
- Moja kolej! - Nie.
Powiedziałem, że moja kolej, cipo!
Cholera.
- Moja! - Dash?
Jest torebka na penisa.
Muszę lecieć do Nowego Jorku.
- Co się stało? - Nic wielkiego, ale muszę lecieć.
Muszę ci powiedzieć coś ważnego.
Że mnie kochasz? Odchodzisz od żony? Że mam zostawić Johna?
Martwię się o Dasha.
- Nic mu nie jest? - Nic,
ale szkoła mnie wzywa.
Pogadamy,
jak wrócę czternastego do Chicago.
Albo na początku września,
kiedy osiądę na stałe w Nowym Jorku. Przeprowadzamy się tam z Lisą.
Co?
Dlaczego?
Przez dekadę ciągałem ją wszędzie ze sobą.
A ona chciała do domu.
A więc spotkanie starej paczki?
Tak!
To koniec.
Właśnie miałem to powiedzieć. Tak będzie najlepiej.
To na czym stoimy?
Też czujesz się spocona tam na dole?
Tak.
Jakbym nie wiadomo ile na siebie włożył.
Co się dzieje? Dlaczego czekamy?
Kto cię uczył jeździć, baranie?
Nawet na niego nie patrz.
- Błagam cię... - Nie mów tak do mojego męża!
- Powiedz mi to w twarz! - Nie zbliżaj się.
Wal się!
Jestem prawniczką, więc uważaj!
- Pierdol się! - Sam się pierdol!
- Wal się, baranie! - Już mu powiedziałaś.
Skarbie, proszę.
Przepraszam pana.
Ty się też wal! I jedź, palancie.
Dziękuję za pańską służbę.
- To przecież taryfiarz. - Wiem.
To nie nasza wina.
- Wiem. Co się z tobą dzieje? - Nic,
po prostu stresuję się przed spotkaniem.
Każde kończy się jakąś niezdrową rywalizacją.
Z naszymi przyjaciółmi?
To przecież nasi najlepsi kumple, co może pójść nie tak?
Te tłumione od lat żale w końcu kiedyś eksplodują.
Patrz, jak mi zajechał drogę!
- Marianne! - Nareszcie!
Jesteśmy!
Pamiętasz Felixa?
- Cześć. - Miło cię widzieć.
Miło cię znowu widzieć.
Teraz tak się witamy?
Co was tak bawi?
W college’u w ramach dowcipnego powitania
- łapaliśmy się za jaja. - Mało dojrzałe.
Jak głośno.
- Zdjęcie grupowe! - Tak!
- Ja zrobię. - Gdzie Sam?
Powiedział, że będzie.
Grupa przyjaciół znów razem! Uśmiech!
Raz, dwa, trzy...
Dobra.
- Felix, chodź. - Właśnie, chodź!
To bez sensu.
Sfotografujemy szczęśliwą parę.
- Dobra, tylko tyle. - O, tak!
- Świetnie. - Super.
- Kto pije Mimozy? - My!
Piwo!
- Co za energia. - Jest zabawa.
Głośna.
W zeszłym tygodniu byliśmy dorosłymi ludźmi z domem.
Tu znów mamy po 19 lat.
Chwilowo.
Lubię spać na rozkładanym łóżku.
- Tak? - Ale fajnie.
Zaczekaj. To rozumiem.
A więc...
Jak tam Świeżynka i Ethan?
Lisa nie lubi, kiedy ją tak nazywasz.
To pochlebstwo.
Nabijaliśmy się z pierwszoroczniaków, a teraz to komplement.
- Nie chodzi o twój romans? - Ciszej!
I dlaczego nazywasz to romansem?
Bo oboje macie małżonków i uprawiacie ze sobą seks.
Ethan był moim chłopakiem w college’u. Już ze sobą zerwaliśmy.
Wytrzymaliście 20 lat. To więcej niż niejedno małżeństwo.
Pogodziłam się już z faktem,
że nie mogę mieć wszystkiego.
Ethan i ja nie jesteśmy już ze sobą, przysięgam.
- Oby. - Co to ma znaczyć?
Mam już dość chronienia twoich,
a przez to i moich, tajemnic.
- Chcę, żeby było normalnie. - Ja też.
To czemu nie przyszłaś na brunch?
Nie wiem...
Posłuchaj...
Nie mam żadnego pomysłu, jestem w strasznej sytuacji.
Powinnaś do niej zadzwonić.
Masz rację.
- O Boże! - Świeżynka!
Ale wyglądasz. Jesteś coraz mniejsza.
A ty co się tak wystroiłaś we wtorek?
Kocham cię, chodź.
Wiesz, z kim się jutro spotykam? Z Felixem.
Z chłopakiem Maxa?
Czyżby w celach prokreacyjnych?
Tak.
Staracie się o dziecko?
Tylko nic z tych starań nie wychodzi,
więc czas na naukę.
Ethan z dzieckiem, aż trudno to sobie wyobrazić.
Wiem, jemu też.
To łóżko jest tak wygodne, że mogłabym teraz zasnąć.
Jestem...
Na pewno się wam uda.
Jestem pełna dobrych myśli.
Już wiem. Kupię ci to łóżko.
Co? Dziwne.
- Na parapetówę. - Zaraz.
To szaleństwo, nie mamy jeszcze mieszkania.
Za późno, kupione. Moje gratulacje.
Poza tym zapraszamy was dziś z Jonem na kolację.
Wspaniale, że tu jesteście.
Raoul!
Powiem ci,
że pierwsze 60 stron Przed burzą
po prostu mnie zauroczyło.
- Wielkie dzięki, Max. - Wspaniałe.
Pierwszy raz mierzę się z klasyczną powieścią.
Krytycy uwielbiają moje książki.
Chcę, by je ktoś czytał,
bo potrzebna nam kasa.
Nie była zbyt kiczowata?
- Skąd, przeciwnie. - Super.
Przedstawiłeś problemy społeczne oczami osiemnastolatki
tuż przed nadejściem Katriny, ale bez rozwodzenia się nad dramatem huraganu.
- Tak! - To w twoim stylu.
To byłeś... cały ty.
Dziękuję. Co dalej?
Darujemy sobie dalszą część.
Co?
Powinieneś przestać pisać.
Co to za strategia? To przecież bestseller.
Reszta ekipy tak nie uważa.
To przekaż mi ich uwagi.
Jestem otwarty na konstruktywną krytykę.
- Czasami jesteś trochę... - Powiesz mi, co myślisz?
Chętnie posłucham.
Robisz tak, kiedy czujesz się niepewnie.
Jeśli książka budzi spory,
to dla mnie nie jest problem.
- Odnoszę przeciwne wrażenie. - Żaden problem.
- Czyli wielki problem. - Chcę poznać opinie!
- Mam je tutaj. - Tak.
Donna jest nie w sosie, bo się rozwodzi.
- Proszę. - Strasznie ją znudziła.
- Tak powiedziała? - Z naciskiem na „strasznie”.
- Nic dziwnego, że się rozwodzi. - Prawda.
- Dawaj dalej! - Okej.
Z kolei Patel stwierdził,
że powieść jest mało zajmująca.
„Książka bardzo mi się nie podoba”.
Słowo „bardzo” napisał przez cztery A. Baaaardzo.
Ale nie martw się. Wiem, jak rozwiązać twoje problemy.
Serio.
Czekam.
Dwie litery.
D...
M...
Dla młodzieży?
- To nie dla mnie. - Nie wiem.
Piszę powieści dla dorosłych.
Wiem, i zgarnąłeś za swoje pisarstwo
- całe mnóstwo nagród. - Tak.
Takich, o których nikt nie słyszał.
- Nie wydaje mi się. - Wiem, że trudno ci to przyjąć,
ale wielkie amerykańskie powieści
są teraz adresowane do młodzieży.
Nadają się na film.
To jest przyszłość.
Czemu gadasz jak agent?
Przecież piszesz o nastolatkach.
Musisz tylko nieco urozmaicić fabułę...
Mam pomysł. Wampiry chore na raka.
Żyją wiecznie, umierają na wieczność.
Albo odwrotnie – zacznij od tytułu i wymyśl powieść. Na przykład:
Śmierciogrom. Co to jest?
Nie wiem, ale brzmi super. Nikt nie przeżyje śmierciogromu.
Zacznij pisać tak jak w college’u,
a może odniesiesz wielki, międzynarodowy sukces.
Niesamowite!
Młodzież to ci,
którzy nie chcą dorosnąć i czytają książki dla dzieci!
Nie chcą brać odpowiedzialności za własne życie.
Niszczą naszą kulturę!
- Więc się zgadzasz? - Tak, wal się.
Dzięki, że zorganizowaliście to w ostatniej chwili.
- Dlatego się przenieśliśmy. - Kumpelska paczka.
Z moimi przyjaciółmi z uniwerku niewiele mnie już łączy.
Nasi przyjaciele z college’u są dla nas jak rodzina.
Moja rodzina to moja rodzina.
To co porabiacie?
Lisa jest adwokatką. Znasz ją dziesięć lat.
Angażowałam się w ochronę praw obywatelskich w Michigan.
Taka jesteś empatyczna?
Już nie. Teraz pracuję w funduszu hedgingowym.
- Którym? - Blackstool.
- To własność Degrasso? - Tak.
Ona mi się podoba.
Ma na imię Lisa.
Lisa. Piza. Pizza. Zapamiętałem.
Tak się cieszymy, że jesteście.
Powiedzcie, jak możemy wam pomóc w przenosinach.
- Kupując łóżko? - O rany.
Co?
- Sam i Jon kupili nam dziś łóżko. - Naprawdę?
Dzięki, nie trzeba było.
- Zgadzam się. - Skromny upominek
- do nowego mieszkania. - Dziwne.
Ale dość już o łóżkach.
Racja. Powiedz, co Max mówił o Burzy.
Jakiej burzy?
To powieść, nad którą Ethan pracuje od dwóch lat.
Tak.
- Nie lubię beletrystyki, bez obrazy. - Spokojnie.
Lubię książki: Poker kłamców, Moneyball, Wielki szort.
- Fan Michaela Lewisa? - Kto to?
- To... - To nie autor bestsellerów.
Jego powieści nie sprzedają się jakoś nadzwyczajnie.
Właściwie...
Max uważa, że to będzie bomba.
- Produkt flagowy. - Naprawdę?
- Kochanie, to wspaniałe wieści.
- Dziękuję, tak. - Jestem z ciebie dumna.
- Zarobimy kupę kasy. - Uczcijmy to.
Zapraszamy na weekend
do naszego domu na wsi w Connecticut. I żadnej odmowy, Świeżynko.
To wspaniałe!
Jak Ethan mógł tak bagatelizować własną powieść?
Nie mógł po prostu przyznać, że się cieszy?
Żałosne.
Kupiłaś im łóżko?
Co w tym złego? Codziennie kupuję ludziom łóżka.
Za ich pieniądze, nie nasze.
Zawsze, kiedy spotykacie się w swoim gronie,
zachowujecie się jak dzieci.
Nie musisz się popisywać ani rywalizować z tą,
jak jej tam, Pizzą?
- Lisą... - Tak.
I wcale z nimi nie rywalizuję. Rozmawiam o nich,
przetwarzam informacje.
A przez ciebie czuję się jak nienormalna.
Oni mają swoje życie, my swoje.
Ja nie marnuję czasu na myślenie o innych.
Myślę o szczęściu twoim
i naszych dzieci.
To się dla mnie liczy.
Staramy się już od roku.
- Tak. - Tylko?
To niedługo. Co was sprowadza?
Nie używamy antykoncepcji od...
- ośmiu lat. - Tak.
Jasne.
Ale to chyba przeciętny wynik?
- Normalny? - Dobrze, że przyszliście.
Tak, dobrze.
Było usunięcie ciąży w szóstym tygodniu.
- W college’u. - Nie ze mną.
Wyniki wszystkich badań są w normie.
Na pewno dojdziemy do sedna sprawy.
- Wspaniale. - Super.
A tymczasem nie łapmy się za jaja.
Zanotuję.
Żartuję.
Kiedy się poznaliśmy, najpierw był uścisk dłoni,
a potem łapaliście się nawzajem za jaja.
I nie noś Speedo.
- Słusznie. - Odpowiedni ubiór...
Mówię poważnie. Nie noś Speedo.
- Czyli to serio? - Tak.
- Rozumiemy. - Zero ciasnych kąpielówek.
I żadnych gorących kąpieli.
A zanim pójdziecie...
przedstawię wam jeszcze koszty terapii,
żebyśmy się rozumieli.
Jeśli macie jakieś pytania, jestem do dyspozycji.
Tak.
W porządku?
Uwzględniłeś zniżkę dla rodziny i przyjaciół?
- Oczywiście. - Tak.
- Dziękuję. - Powodzenia.
- Dajcie znać w razie pytań. - Dziękujemy.
- Do widzenia. - Do zobaczenia.
I żadnego masażu!
- Że co? - Masażu?
- Tak. - Okej.
Żart. Pacjenci mówią, że jestem zbyt sztywny.
- W porządku. - Dziękuję.
To tyle. Do widzenia.
ZMIERZCH (FILM Z 2008 ROKU)
Weź przestań.
Nie wiem, którego bym wybrał.
Czemu nie powiedziałeś, że starasz się z Lisą o dziecko?
Dlaczego kupiłaś nam łóżko?
Pozdrawiam, Ethan.
Po co wysyłasz mi wiadomości?
Od razu je skasuj.
Nie martw się, to komputer Marianne.
Pozdrawiam, Ethan.
O, nie! To komputer Marianne.
Pozdrawiam, Ethan.
Tylko królik.
Typowa Samantha.
Mieszkamy w tym samym mieście,
a jedziemy do Connecticut, żeby się z nią spotkać.
Ma piękny dom.
Jasne. Czego się nie tknie, jest piękne.
Zawsze czuję się przy niej gorsza.
Jak pierwszoroczniaczka przy starszej koleżance.
- Mówi na mnie Świeżynka. - Wiem, to straszne.
- Musiałam sobie ulżyć. - Tak, wiem.
Świeżynka to pieszczotliwe określenie.
- Wątpię. - Uważam, że tak...
Przeurocze.
- Możesz otworzyć dach? - Świetny pomysł.
Może i świetny, ale nie.
- Może jednak spróbujemy? - Nie, proszę.
- Właśnie tak. - Wspaniale.
Próbujemy.
No próbujemy.
- Zaciął się. - Chcesz prowadzić?
Jasne.
Jak w autokomisie.
Widzisz coś z tyłu?
Nie.
To niebezpieczne.
Co robisz?
- Problem z głowy. - Zapłacimy za to.
Zupełnie jak serial Czarne lustro.
- Ale durne auto. - Przynajmniej ma dach.
Patrzcie, co ma na sobie!
Cześć. Dzięki, że jesteście.
Jak się macie?
Świetnie! Wejdźcie.
Miło cię widzieć.
Ciebie też.
Czyj to samochód przed domem?
Mój. Kupiłam go sobie na czterdzieste urodziny.
Może się wam nie podobać.
- Widzieliście to auto przed domem? - Tak.
Pewnie zamienia się w wielką dupę.
Słuchajcie.
Mnóstwo powieści dla młodzieży nadaje się dla dorosłych.
Co?
Na przykład Zabić drozda.
- Harper Lee to skarb narodowy. - Kocham Judy Blume.
Harry Potter.
Na to zawsze znajdę czas.
Nie pracujesz, masz mnóstwo czasu.
Co z tego? Może wsiądź do auta i poszukaj Jasona Bourna.
J.K. Rowlings to dzisiejszy Dickens, tyle że lepszy.
- To prawda. - Nie mówicie poważnie.
To żadne arcydzieło. Literatura dla niedojrzałych umysłów.
Nic podobnego.
Buszujący w zbożu też jest dla młodzieży.
To powieść o młodym chłopaku,
a nie bzdety o strzelających z łuków nastolatkach w przyszłości.
Po co im łuki w przyszłości? Nie rozumiem.
A ja lubię takie filmy jak Igrzyska śmierci.
Wiadomo, że wszystko dobrze się skończy.
Nie słuchajcie go.
Ja uważam, że literatura dla młodzieży
to dziś najciekawszy dział beletrystyki.
- Co? - Słusznie.
- Popieram. - Chyba kpisz.
Przecież o twojej ostatniej powieści pisali nawet w New York Timesie.
Jesteś wielkim pisarzem,
nie możesz lubić takich rzeczy.
Chodzi też o kwestie komercyjne.
Na przykład Burza.
To powieść dla dorosłych.
Sam mówiłeś, że to prawdziwa lokomotywa wydawnictwa.
Obyło się bez wampirów
i dzieci biegających w labiryntach.
Nie będziemy sprzedawać Burzy.
Co?
Myślałem...
że dlatego mówimy o literaturze dla młodzieży.
Przepraszam, nieważne.
Nie wiedziałem.
Nie powinienem był.
Nie rozumiem. Czemu mówiłeś, że zamierzają wydać?
Chodzi o to, że...
Uczciliśmy to już kolacją, szampanem.
Już prawie doszło do sprzedaży.
Rozmawialiśmy o tym.
A potem wszyscy przeczytali i zmienili zdanie.
To czemu mi powiedziałeś, że sprzedałeś powieść?
Bo byś to strasznie przeżyła.
Wszyscy uważacie mnie
za jakiegoś geniusza,
który pewnego dnia otrzyma literacką Nagrodę Nobla!
Ja nie.
Dobry jesteś, ale...
- Ale Nobel? - Tak.
Przykro mi, że was rozczarowałem, ale nic z tego.
Nie trafię do literackiego panteonu, który już zresztą nie istnieje.
- Poprzyj mnie, Max. - Wolę się nie narażać.
Po prostu poprzyj.
Panteon wyblakł.
I dlatego piszę teraz dla młodzieży.
Jeśli szukasz jakiejś anegdoty,
to kilka miesięcy temu Dashiell nazwał koleżankę słowem na C.
- Cipa. - Tak.
- O Boże. - No cóż...
Przepraszam.
Wybacz. Myślałem, że jej powiedziałeś.
Nie szkodzi.
O czymś takim chyba mówi się własnej żonie.
- Nic się nie stało. - Spoko.
Cóż.
Tak.
Co jest złego w słowie „cipa”?
To bardzo obraźliwe określenie.
- Serio? - Tak.
- Naprawdę? - Tak uważam.
To jakich określeń wolno nam używać?
Nic nam już nie zostało.
Kiedy zabronili „niedorozwoja”, nic nie powiedziałem.
Tak samo, kiedy skasowali słowo „gejowski”.
Ale są jakieś granice.
„Cipy” nie mogą nam zabrać.
Po prostu nie mogą...
zabrać „cipy”!
- To takie piękne słowo. - Daj.
Ale dobrze...
Po co wspominałeś o Dashiellu? Nie opowiadaliśmy dowcipów.
To nie jest zabawne!
Nie mogę mówić o własnym synu?
- Nie rozumiem. - Bez podtekstów.
Wstydzę się za Dashiella i nie chcę,
żeby stał się obiektem żartów. Zwłaszcza moich znajomych!
Czyli o to chodzi.
Wybacz, ja nie kończyłem Harvardu.
Zawsze udajesz lepszą ode mnie.
Każesz mi milczeć przy moim własnym stole.
Przestań wreszcie żyć przeszłością,
teraźniejszość też jest fajna.
Nie rozumiem, skąd on w ogóle zna takie słowo.
Ty go używasz?
Powiedz.
Używasz go?
Kid Cudi tak śpiewa.
Usłyszał to w samochodzie.
Czterolatek.
- Ma cztery lata! - Wpadła mu w ucho.
- Powinien słuchać Raffiego! - Woli Cudiego.
Raffi to kicha!
Lisa.
- Foczka! - No.
- Foczka! - Zrób foczkę.
Foczka!
- Foczka! - W porządku.
Dobrze.
Dawaj!
Co robisz?
Sprzątam.
Skłamałeś w sprawie książki, by mi zaimponować?
Tak.
Właśnie tak było.
Na 100%.
Udało się?
Foczka!
Tak!
- Foczka! - Wciąż potrafię.
Napisy: Bartosz Luboń